Posts
Tsk, si Ate. Walang warning!
Nasa elevator ako nung isang araw papuntang office galing sa gym. Buti na lang sabay sabay nagbukas sa ground floor ung mga elevators kaya kahti madaming tao, hindi nagkasabay sabay sa mga pag akyat. Pinakadulo pa namana ako kaya mas maganda kung kakaunti ang sumakay.
Iilan lang kami sa loob. 5. Apat na lalaki at isang babae. 3 Instik, Ako at si Ate.
Si Ate na walang tigil sa kakaenglish niya. Mga instik kasi mga kasabay niya. Naka ternong skirt at jacket at 3 inch heels. Concerned ako sa binti niya. Lumalabas na ang ugat.
Nakakaawa na siya dahil mukhang malapit na mag expire ang english niya. Any minute bigla na lang magshutdown 'tong si Ate.
Inip na inip na ako dahil ang tagal ng elevator. Medyo mabigat pa naman ang dala ko kaya hindi na ako makapaghintay makapasok sa office. Sabay sabay pala kaming bababa sa dulo.
Wala man lang warning si Ate na mauubos na pala ang english niya.
Bigla niyang nasabi sa mga kasama niya..
"Look at my legs, oh," sabay taas ng kaunti sa palda niya. "What do you think?"
Hindi ko alam kung ilang floors pa ang itinaas ng kilay ko nung narinig ko yun.
"Be honest. Tell her the truth." sagot nung isang intsik na 5 minutes ata bago ko naintindihan ang sinasabi.
Nabulol ang mga kasama niya. Nagulat din ata.
"Uhhmm.. it's ok." Yung na lang ang nasagot nung isa.
Hanggang sa natawa si Ate. Ninenerbyos na tawa.
Buti na lang nagbukas na ang elevator kundi maririnig niya ang lakas ng tawa ko na kanina ko pa pinipigilan.
Tsk, si Ate. Walang warning!
"Oo nga. Tsaka ibibili pa kita ng madaming medyas."
"Kakalimutan mo ba ako?" tanong niya habang naglalakad kami pasakay ng MRT.
"Pa'no ko naman un gagawin kung alam kong ikaw na ang hinihintay ko? Kaso hindi pa pwede." sagot ko.
"Mahal na mahal kita."
"Mahal na mahal din kita."
Habang lahat nagmamadali maglakad ng MRT, ako gusto kong tumigil muna ang oras. Kung hindi man, patagalin ang oras. Kaso hindi pwede.
"Mag iingat ka ah? Tandaan mo lage na mahal kita." sabi niya.
"Oo naman. Tandaan mo din ang huling request ko sa'yo." sabi ko. "Tuwing maaalala mo ako, isipin mong mahal kita."
"Hindi ko kayang umuwe."
Ako rin.., naisip ko.
"Kahit hindi, kailangan."
Paakyat na kami sa MRT. Tahimik. Naubos na ang laman ng stored value ko kaya kailangan ko pang pumila para makabili uli ng ticket.
"Ayos lang yan. Mas matagal kitang makakasama." sabi niya.
Tinakot niya pa ako habang nasa pila ako. "Kapag nagkaroon ka ng malaking pimple, kasing laki ng pisngi mo, ako un." sabay ngiti niya.
"Subukan mo lang talaga. Ikaw ang unang tatawagan ko para putukin un." natatawa kong sagot. "Nakakadiri naman mga nasa isip mo."
Pagkarating namin sa loob ng tren, nakaupo kami agad.
"Hindi kita iiwan. Wag mo iisipin na iiwan kita."
"Hindi ko naman iniisip un. Alam ko kasi kung hanggang saan lang tayo. Tinanggap ko yun ng maluwag from the beginning."
"Gusto ko lang ayusin ang buhay ko bago ako magsimula uli na kasama kita."
At nagsimula ng umandar ang tren.
"Oo naman. Marami pa tayong mga gagawin sa susunod na magkita tayo." napangiti kong sinabi sa kanya.
"Oo naman. Magtour pa tayo sa HK."
"Oo nga. Tsaka ibibili pa kita ng madaming medyas."
Napangiti siya. Lagi ko kasi inaasar ung medyas niyang manipis at madaling masira."
"Oo, kaso paano na ung mga chocolates mo? Hindi na kita maibibili." natutulala siya pagkasabi niya.
Mamimiss ko yon. Mamimiss kita.. naisip ko.
"E di habang nagpapapayat ako, isipin mong pagbalik mo, mapapataba mo na uli ako." sagot ko at ako naman ang natulala.
Hindi kita makakalimutan.. Mahirap pero kailangang maging matatag para sa ating dalawa.
Natutulala kaming pareho. Nag-iisip. Nalulungkot sa huling saglit na magkasama kami.
"Mag-out-of-town pa tayo diba?" tanong niya.
"Oo naman. Pagbalik mo, mag-iikot tayo."
Madami pa tayong planong kailangang tuparin. Madami pa tayong mga gagawing magkasama.
Hindi ko napansing malapit ka na pala bumaba. Ilang station na lang.
"Hindi ko kaya." naluluha niyang sinabi sa akin.
Ako rin. Sana may magawa ako para malagpasan ang problemang to.
"Kailangan mong umuwe. Kailangan mong pumasok sa office. Pasayahin ang mga kasama mo. Kulitin ang mga kaibigan mo."
"Paano ka?"
"I'll be fine. Ang iniisip ko, naging masaya ako kasama ka. Wala akong pinagsisihan. Wala akong gustong balikan at baguhin."
At ako naman ang naluluha. Pero kailangang maging matatag para sa aming dalawa.
"Mahal na mahal kita."
"Mahal na mahal din kita."
"Babalikan kita."
Napangiti lang ako.
"Hihintayin kita."
At kailangan na niyang bumaba. Kailangan ng ituloy ang buhay.
"Ayoko pa bumaba." naluluha niyang sabi.
Huwag ka na bumaba. Sumama ka na lang sa akin..
"Mamimiss kita." at pinwersa kong ngumiti.
Saka siya dahan-dahang tumayo at naglakad palabas ng tren. Nakasunod ako ng tingin sa kanya. Hindi ko alam kung hanggang kailan ito. Hindi ko alam kung kailan ko uli siya makikita. Kailangan kong kayanin. Para sa akin, para sa amin.
Naabutan niya akong nakatingin sa kanya pagkalingon niya.
"I love you." naibulong ko sa kanya. Nakatayo sa labas.
"I love you, too." nabasa ko sa bibig niya bago pa tuluyang umandar ang tren paalis ng station.
Doon ko narealize na sa tren din pala kami nagkakilala. Ilang station din kaming nagkasama. Ilang byahe ko din siya nakasabay.
Kung pwede lang sana maabutan ang tren na lagi niyang sasakyan, gagawin ko. Kung pwede lang sanang makasama ko pa siya ng mas matagal. Pero hindi ganoon ang buhay. Kailangang bumangon tuwing nadadapa.
At katulad ng buhay, hindi ito titigil dahil sa nahihirapan ka. Kailangang matutunang ipagpatuloy ang buhay sa kabila nito.
Goodbye, Matt...
Goodbye, Matt...
Your family and friends will miss you.
Minsan magkakataon na mapupuno agad ang jeep na sinasakyan ko. Buti na lang maaga ako nakasakay, naiisip ko madalas. Madalas, hindi ko namamalayan ang mga kasabay ko, may iba’t ibang pagkatao; may iba’t ibang kwento sa buhay. Na kapag hindi mo pinansin, palilipasin mo ang magandang pagkakataon para makilala ang isa sa mga taong magbabago ng buhay mo.
Nakilala ko si Matt noong August 2008. Pinakilala siya sa akin ng isa kong kaibigan, sa isang event sa Makati. At mula noon, naging mabuting magkaibigan na kami. Kahit pa minsan dinadaan niya ako sa asar dahil malaki daw tiyan ko kakakain.
Nakilala ko din ang ilan niya pang mga kaibigan at katrabaho. Doon ko nakilala ko sinu talaga si Matt. Masayahin, pasaway kung minsan, pero mabait sa lahat ng nakapaligid niya. Marunong makitungo sa iba at kayang dalhin ang sarili kahit mag-isa lang siya.
Hindi pa rin ako makapaniwalang nung isang buwan lang, magkasama kami nanunuod ng sine kasama ang Nanay at kapatid niya. Pinipilit niya pa si Abet na ilibre siya. Dinadaan sa biro ang lambing. Dinadaan sa kulit ang pagpaparamdam na importante ka sa kanya. Kaya naman maraming nagmamahal sa kanya.
Dahil sa kanya, napalapit ako lalo kay Chris. Kay Abet. At kay Tita Marie, na nakakasama naming tuwing Linggo.
Hindi ko napapansin na sandali lang pala ang itatagal niya sa byahe. Matagal tagal ko na rin siyang nakasabay kaya inisip kong kahit lumingon ako sa labas ng jeep, nariyan pa din siya. Makikinig, makikipagkwentuhan.
Sa isang taon na naging magkakilala kami, marami na din kaming pinagdaanan. Kahit na noong naging magkaibigan na lang kami. Si Matt ang saksi sa mga problema ko. Na kahit nadadamay ko siya, mahaba ang pasensya niya para intindihin ang pinagdaraanan ko.
Hanggang ngayon hindi ako makapaniwalang wala na ang taong babati sa akin ng “Hi Jamu. Good Morning!”
Hanggang ngayon, hindi ako makapaniwalang wala na ang taong bumibili ng flat tops para sa akin tuwing magkasama kami. Wala na ang taong kasama ko kumain ng tapsilog sa may Magsaysay. Wala na ang taong bumibili ng pandesal tuwing umaga pagkagaling sa trabaho para may kakainin ako bago pumasok sa opisina.
Kung pwede lang patagalin ang oras na kasama kita sa byahe, kaso hindi. Wala sa akin ang kontrol.
Kay Chris na laging nariyan para sa amin ni Matt kahit na naiipit na siya sa gitna minsan, maraming salamat.
Kay Abet na handang tumulong kung kailangan, tutuparin natin ung usapan nating 3 kahit dalawa na lang tayo. Magsasama tayo ng marami para mas masaya.
Sa mga magulang ni Matt, maraming salamat dahil tinangap nio ako at ang gma kaibigan namin ng buo. Masaya ako na nakilala ko si Matt, at nakilala ko kayo.
Sa Itaas na naging dahilan kung bakit nangyari ang lahat. Maraming salamat dahil kahit sandali, ibinahagi nio sa akin, sa amin si Matt.
Matt, madaya ka. Sabi ko wag muna at ako ang mauuna. Dahil sa’yo, mas naintindihan ko ang mga importanteng bagay sa mundo. Dahil sa’yo, nagbago ang buhay ko. Naging mas maayos. Katulad ng pangako natin noon sa isa’t isa, walang kalimutan.
Natutunan kong saglit lang ang itinatagal ng bawat isa. Kailangang maging bukas ang sarili para sa magagandang pagkakataon. At kahit anong pilit na isakay ang mas maraming tao, kailangang may bumaba muna para may makasakay na bago. Bago na kayang baguhin ang buhay mo, katulad ng sinundan niya.
O? May nakita kang bomba?!
Hindi maganda ang nangyari sa akin noon kaya wala akong gana makipagkwentuhan at makibagay sa mga tao. Si B kasi, pinaghintay ako tapos biglang magbabago ng isip. Buong araw ako sinabihan na sasamahan ako, biglang 5 minutes bago ang usapan namin, biglang hindi na lang daw.
Eh 'di sana sinabihan ako ng maaga diba? Pinostpone ko pa yung lakad ko dapat, naisip ko.
Kaya nagmadali akong nagligpit ng gamit at inayos ang computer ko para makaalis na ako ng office agad.
Paglabas ng building ng office, nagmadali na ako maglakad dahil mahirap na maghanap ng masasakyang bus o FX ng mga oras na yun. Malayo pa naman ang lalakarin ko kaya nagtuloy tuloy na ako sa paglalakad.
Pauwe nko, B. Ingat kaw. text ko. At hindi na ako naghintay pa ng sagot. Alam kong alam na niya ang hidden message ko sa sinend ko.
Pagkarating sa may RCBC, tumawid agad ako para makapunta sa kabilang side ng street. Nag abang ng masasakyan papuntang Taft. Buti na lang FX ang naabutan ko, atleast makakaupo ako ng maayos.
Masama pa ang nakatabi ko dahil maingay na babae. Masakit pa naman sa tenga kapag naiinis ka na tapos may talak pa ng talak sa gilid mo. Talambuhay ata nia at ng kapitbahay niya yung kinukwento niya. Buti na lang wala akong dalang matigas na bagay, kundi naipasak ko na sa bibig niya.
Nung makarating sa may Gil Puyat station, bumaba na lahat ng pasahero dahil hanggang dun na lang ang byahe. Nilakad ko na papunta sa LRT station. Nagmamadali dahil siguradong box office nanaman sa pila.
Ang bigat bigat pa din ng loob ko habang naglalakad. Nagcheck ako ng phone at ang pasaway na B, wala pa ding reply.
Namumuro na yun ah. Bahala ka nga. naisip ko. Hindi kita talaga rereplyan hanggang bukas.
Saktong dulo ng pila yung baba ng stairs ang naabutan ko.
Bakit ba ang daming tao dito? Lagi na lang tlga.
Ilang beses ako natulak at naapakan kaya lalo akong naasar sa mga nangyayari.
Pagkarating sa inspection ng bags, ilang guards yung nandun. 3 siguro. At minalas yung inabutan ko dahil nailabas ko ang sama ng loob ko sa kanya ng wala sa oras.
Binuksan ko yung bag ko para makita niya pero naglalakad na ako dahan-dahan papasok dahil tinutulak na ako ng mga nasa likod ko kahit nasa loob pa ng bag ko yung stick niya.
Isa pa yun, anung mapapala ng mga guard kung stick lang gamit nila pangcheck? Panu kung bomba nakita nila? Tutusukin lang nila?
*sigh*
Nakalagpas na ako at natanggal na ni Manong Guard ung stick niya sa bag ko ng biglang pigilan ako tumuloy at hinila yung bag ko uli para tingnan niya. Ipinasok niya uli yung stick niya pero ngayon mas kinalikot yung bag ko na wala namang laman kundi baunan ko at wallet ko. Parang may hinahanap pa siya sa bag ko at pinalapag pa sa mesa.
"O? May nakita kang bomba?!" tanong ko ng may halong pagkairita. "Gusto mo ilabas ko pa laman ng bag ko?!"
Napatigil siya at napatingin sa akin.
"Dali, ilalabas ko mga gamit ko. May lamang hindi maganda diba?"
Napalingon yung ilang pasaherong nakarinig sa akin.
Matagal bago siya nakapagsalita. Kaya pagkakuha niya ng stick niya, sinara ko agad ang bag ko at dumerecho na paakyat sa pila ng ticket.
Buti na lang wala ng gumulo pauwe pagkatapos noon kundi makakatikim sila ng kasungitan ko.
